• ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΗΣ

«Un-ethica»


Από τις πρώτες κοινωνικές δομές η διαφθορά αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξης, ως έκφραση του ωφελιμισμού και του ατομισμού. Ο άνθρωπος παρουσιάζει αποδεδειγμένα μια χρόνια παθογένεια και μια ροπή προς την ευκολία.


Η ευκολία αυτή ταυτίζεται πολλές φορές με το βολικό, το ανώδυνο, το επικερδές και έχει ως αποτέλεσμα την απορρόφηση των στοιχείων ηθικότητας την οποία ο ίδιος δημιούργησε και η οποία αποτελεί την ειδοποιό διαφορά μεταξύ των ανθρώπινων κοινωνιών και αυτών των ζώων. «Ο άνθρωπος είναι ένα ηθικό ον επειδή ζει σε κοινωνίες. Αν εξαφανίσουμε την κοινωνική ζωή, η ηθική θα εξαφανιστεί μαζί της» είχε πει ο Durkheim και αποτυπώνει με εύστοχο τρόπο την σχέση κοινωνίας και ηθικής.


Σε κάθε ιστορική περίοδο αν μη τι άλλο η ανηθικότητα, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο, άφηνε ανεξίτηλα το σημάδι της και φανέρωνε την παρακμή και την κρίση του ανθρωπισμού. Σήμερα, παρατηρείται από την μία η αμφισβήτηση και η υποτίμηση των ηθικών αξίων, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να μην υπολογίζει το ηθικό περιεχόμενο των πράξεων και των αποφάσεων του, και από την άλλη η ανάδυση και καθιέρωση μίας ηθικής χωρίς περιεχόμενο και ουσία. Η ηθική αυτή είναι όχι μόνο κενή καθώς χαρακτηρίζεται από ιδιοτέλεια και προσωπικό συμφέρον, αλλά και «επικίνδυνη», διότι αναδεικνύει με τον πιο απεχθή τρόπο μια άλλη εκδήλωση της ανηθικότητας, την υποκρισία.


Οι ανάγκες μίας κοινωνίας προσδιορίζουν την ηθική της και η κοινωνία του σήμερα βάζει σε κεντρικό πλάνο την αύξηση των παραγωγικών δυνάμεων καθώς και την αύξηση μίας δήθεν ορθολογικής κυριαρχίας πάνω στην φύση και στον άνθρωπο. Η αξία λοιπόν η οποία αναπαράγεται είναι η ανάπτυξη της παραγωγής και της οικονομίας. Ο φραγμός δεν προέρχεται από την ηθική αλλά από τους νόμους και συγκεκριμένα την «απειλή της ποινικής κύρωσης». Αυτή η επιδίωξη παρουσιάζεται ως λογική και αυτοσκοπός, με αποτέλεσμα η κοινωνία να «φλερτάρει» με τον εκφυλισμό και την σταδιακή καταστροφή του περιβάλλοντος, το οποίο την συντηρεί.


Η εξειδίκευση σχετικά με τον σκοπό της κοινωνίας ως ανεξάρτητης οντότητας οδηγεί στην αναζήτηση του σκοπού των μελών που την απαρτίζουν. Η αναζήτηση ενός σκοπού είναι εσωτερική αναζήτηση της κοινής πραγματικότητας και προσανατολισμός της ζωής.


Ο σκοπός που έχει δώσει ο άνθρωπος στην ζωή του σήμερα πέραν του ότι δεν είναι αυτούσιος, τον έχει οδηγήσει σε μία λήθη της πραγματικότητας γύρω του. Και μπορεί για πολλούς ο σκοπός και το νόημα της ζωής να φαίνεται ένα ζήτημα διάφορο της ηθικής και των ηθικών αξίων, αλλά εκεί εστιάζεται το πρόβλημα του σύγχρονου ανθρώπου ο οποίος πλέον έχει χάσει τον προσανατολισμό του. Η ηθική είναι αυτή που μπορεί να προσανατολίσει το άτομο εσωτερικά και να το οδηγήσει στην αναστύλωση του ηθικού του κόσμου.


Αυτό που πρέπει πρωτίστως, λοιπόν, να κατανοήσουμε είναι ότι η ύπαρξη ηθικής στις αποφάσεις και στις πράξεις μας δεν αφορά μόνο εμάς ως άτομα, δηλαδή δεν είναι ένα μέσο ικανοποίησης της ιδιοτέλειας και του εγωισμού μας, αλλά έχει άμεση σχέση με την κοινωνία. Η κοινωνική ηθική, η οποία εν πολλοίς αναπτύχθηκε στην Δύση και από την οποία υπάρχει μια φανερή αποστασιοποίηση του ατόμου, βασίζεται στην υπευθυνότητα του ατόμου απέναντι στον εαυτό του και τον διπλανό του, τον συνάνθρωπο, αποτελώντας έτσι το θεμέλιο για την επίτευξη κοινωνικής ευτυχίας ,ευημερίας και ευταξίας. Η προώθηση του ατομισμού και του εγωκεντρισμού που καλύπτεται με τον μανδύα της σημερινής κενής ηθικής αποτελεί μια διαστρεβλωμένη εικόνα και αναδεικνύει την υποκρισία και την ανηθικότητα του κόσμου γύρω μας.


Πηγή εικόνας: socialpolicy.gr

2.png

follow us on Instagram @atheniantimes.gr

"Νέα άποψη σε Αθηναϊκούς καιρούς"
- ΟΙ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΜΑΣ -
Εικόνα1.png
LACREDI LOGO.png
- ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΕΙΤΕ -
  • Black Facebook Icon
  • Instagram
Εικόνα1.png
Εικόνα1.png