• ΑΝΤΖΥ ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΥ

Περηφάνια και προκατάληψη

υπερηφάνεια θηλυκό:

  • το θετικό συναίσθημα που νιώθει κάποιος όταν έχει επιτελέσει ένα αξιόλογο έργο, το οποίο έχει ως αποτέλεσμα την αυτοεπιβεβαίωσή του

  • το συναίσθημα που νιώθει κάποιος όταν συνειδητοποιεί την αξία του ως άνθρωπος και πλήττεται όταν κάποιος προσβάλλει την ανθρώπινη αξιοπρέπειά του


Photo by Stavrialena Gontzou on Unsplash

Αυτός ο Ιούνιος ήταν διαφορετικός. Στη σκιά της πανδημίας και του κινήματος “BlackLivesMatter” με αφορμή τη δολοφονία του G. Floyd στη Μινεσότα η συμβολική του σημασία ως “Pride Month” μπορεί να μην είναι τόσο ηχηρή, αλλά ίσως είναι πιο ισχυρή από ποτέ. Όπως έχει καθιερωθεί τα τελευταία περίπου 50 χρόνια, δηλαδή μετά τα γεγονότα του Stonewall στη Νέα Υόρκη τον Ιούνιο του 1969, κάθε χρόνο ανά τον κόσμο λαμβάνουν χώρα εκδηλώσεις που έχουν χαρακτήρα τόσο φόρου τιμής σε αυτά, όσο και ενός αγώνα διεκδικήσεων που δεν έχουν ακόμα δικαιωθεί, πάντα βαμμένων με τα χρώματα της LGBTQ+ κοινότητας και φυσικά ενέχουν το, από πολλούς εσφαλμένα εννοούμενο, στοιχείο της υπερηφάνειας.


Η λέξη υπερηφάνεια περισσότερο αποδίδεται στην έννοια της μη ντροπής και στη μη προσπάθεια συγκάλυψης της πραγματικής υπόστασης του καθένα σε οποιοδήποτε επίπεδο του ιδιωτικού και δημόσιου βίου του, σε σημείο που φυσικά δεν βλάπτει τους συνανθρώπους του. Δεν έχει να κάνει με την ταυτότητα των υποκειμένων καθεαυτή, δεν πρόκειται δηλαδή για δήλωση υπερηφάνειας σχετικά με συγκεκριμένο σεξουαλικό προσανατολισμό, φύλο ή ταυτότητα φύλου και οποιαδήποτε άλλη ιδιότητα, επειδή απλά έχουν με ορισμένο σε κάθε περίπτωση τρόπο. Έχει να κάνει με την άνεση, που έχει ο άνθρωπος που βιώνει την εκάστοτε κατάσταση αφενός να την αποδεχτεί ως γνώρισμα του εαυτού του, αφετέρου να την εξωτερικεύσει ενσωματώνοντας τη σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας του. Και είναι ακριβώς αυτό το “επίτευγμα” που προκαλεί την υπερηφάνεια. Ως τέτοιο μας δίνει το δικαίωμα να το χαρακτηρίσουμε η επιπλέον προσπάθεια που καταφανώς χρειάζεται να καταβληθεί στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων από τα μέλη της LGBTQ+ κοινότητας, ακόμα και σήμερα, ώστε τελικά κάποιος να φτάσει στο σημείο που προαναφέρθηκε. Φυσικά η χρήση της λέξης είναι ειρωνική, αφού ακριβώς εκεί ξεκινούν τα προβλήματα.


Δε θα μπορούσε να μην αναγνωριστεί κάποια αλλαγή στο πως αντιλαμβάνεται το κοινωνικό σύνολο της χώρας μας το θέμα. Έχει ξεπεράσει πλέον τη σφαίρα της επικαιρότητας όλο και περισσότερος διάλογος λαμβάνει χώρα δημόσια και ιδιωτικά με αυτό να έχει ως αποτέλεσμα ίσως τη διευκόλυνση της πορείας προς την ισότητα. Η πορεία αυτή βέβαια, δεν αποτυπώνεται σε μεγάλο βαθμό θεσμικά.

Ας κάνουν ό,τι θέλουν στο σπίτι τους αρκεί να μην προκαλούν.


Οι εκφράσεις της σεξουαλικότητας και η συντροφικότητα για κάποιον ετεροφυλόφιλο δεν περιορίζονται στους τοίχους της κατοικίας του. Είναι ελεύθερος να τελέσει ένα γάμο και να αποκτήσει παιδιά με το άτομο που επιθυμεί, με όποιο τρόπο επιθυμεί. Η έννοια του γάμου φυσικά έχει να κάνει, εκτός από το συναισθηματικό και κοινωνικό επίπεδο, σε μεγάλο βαθμό και με το πρακτικό κομμάτι του θέματος. Δύο άνθρωποι που έχουν επιλέξει να ενώσουν τις ζωές τους και να δημιουργήσουν οικογένεια αντιμετωπίζονται ως τέτοια και από το νόμο. Μπορούν εν δυνάμει να πάρουν την ευθύνη ο ένας για τον άλλο (για παράδειγμα σε καταστάσεις υγείας), ή αν ο ένας σταματήσει να βρίσκεται στη ζωή όσα υπάρχοντα είχαν αποκτηθεί από κοινού μετά το γάμο περνούν στο σύζυγο που μένει πίσω, και φυσικά η επιμέλεια των παιδιών που μπορεί να υπάρχουν. Υπάρχουν παραδείγματα γνωστών Ελλήνων που υπήρξαν ή υπάρχουν για χρόνια ζευγάρι με άτομα του ίδιου φύλου, και έχουν μιλήσει ανοιχτά για το πώς τα όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω αποτελούν ή αποτέλεσαν εμπόδιο στο “να κάνουν ό,τι θέλουν στο σπίτι τους”. Και φυσικά αποτελούν μόνο την κορυφή του παγόβουνου, αν αναλογιστούμε πόσοι άνθρωποι μπορεί να βρίσκονται σε παρόμοια θέση, χωρίς όμως να έχουν τη δυνατότητα να μιλήσουν για αυτή στο ευρύ κοινό. Έχουμε δικαίωμα να κρίνουμε την επιλογή ενός ανθρώπου να γίνει γονιός ή να ενώσει τη ζωή του με έναν άλλον ως προκλητική, ή να την κρίνουμε γενικά, όχι λεκτικά αλλά σε βαθμό απαγόρευσης;



Γιατί δεν κάνουμε κι ένα straight pride;


Πόσες φορές είδαμε στο δρόμο ένα ομόφυλο ζευγάρι να κρατιέται χέρι-χέρι, να ανταλλάσσει ένα φιλί και πόσες φορές είδαμε να κάνει κάτι αντίστοιχο ένα ετερόφυλο ζευγάρι; Πόσες φορές μας έχει εξυπηρετήσει μια τρανς γυναίκα σε μια δημόσια υπηρεσία ή στο ταμείο του σουπερμάρκετ; Χρειάστηκε ποτέ κάποιος ετεροφυλόφιλοφιλος να σημειώσει το γεγονός αυτό στους φίλους και την οικογένειά του με κίνδυνο να τον απορρίψουν από τις ζωές τους; Υπήρχε ποτέ περίπτωση να θεωρηθεί παράνομο, να πέσει κάποιος ποτέ θύμα οποιασδήποτε μορφής βίας γι’ αυτό το λόγο; Υπάρχει περίπτωση να προσβάλει κάποιος κάποιον άνθρωπο λεκτικά ενώ απλά περπατούσε στο δρόμο απλά και και μόνο επειδή “φαίνεται γκέι”; Υπήρξε ποτέ ανάγκη να θεσπιστούν νόμοι για να αποφευχθούν οι διακρίσεις στον εργασιακό χώρο σε βάρος straight ατόμων; Δεν χρειάζεται ένα straight pride, και θα έπρεπε να θεωρούν εαυτόν εξαιρετικά τυχερό όσοι τους αφορά το γεγονός αυτό, πολύ απλά γιατί οι διεκδικήσεις της lgbtq+ κοινότητας είναι πράγματα που θεωρούνται δεδομένα για όσους δεν ανήκουν σε αυτή.



-Η παρέλαση του pride προκαλεί


-Έχετε πάει ποτέ σε pride;

-Όχι, αλλά έχω δει φωτογραφίες.

Καλό θα ήταν πριν διατυπώσουμε μια άποψη για ένα γεγονός να έχουμε παρευρεθεί πρώτα σε αυτό. Η φύση του pride είναι μια ειρηνική διαδήλωση με έκδηλα στοιχεία της κοινότητας που την πραγματοποιεί. Είναι αυτονόητο, ότι χαρακτηρίζεται από queer αισθητική και φαίνεται και στις performances (λχ. drag shows) που ακολουθούν την παρέλαση. Και ακριβώς έτσι είναι και στην πραγματικότητα. Υπάρχει η τάση να αποτυπώνονται από φωτογραφικούς φακούς εικόνες που είναι ασυνήθιστες και ικανές να “προκαλέσουν” το κοινό αίσθημα, ωστόσο οι άνθρωποι αυτοί αφενός μπορεί να είναι μερικές δεκάδες σε χιλιάδες κόσμου, αναλογία που δεν είναι ικανή να χαρακτηρίσει ένα τεράστιο σύνολο, αφετέρου η πλειονότητα αυτών δεν απεικονίζει κάτι επικρίσιμο στην πραγματικότητα. Σε περίπτωση που κάποιος δεν επιθυμεί να λάβει μέρος στο pride για τους δικούς του λόγους, είναι σαφές, ότι δεν είναι υποχρεωμένος να το πράξει. Αλλά το να επιθυμεί κάποιος να στερούνται βασικά δικαιώματα από συγκεκριμένο κομμάτι του πληθυσμού δεν αποτελεί άποψη, ούτε θέμα προς διαπραγμάτευση. Τα πραγματικά στιγμιότυπα του pride, που δε λαμβάνουν την προβολή που τους αξίζει, είναι άνθρωποι με δάκρυα συγκίνησης στα μάτια, χρώματα, χαμόγελα και εκφράσεις αγάπης.


Για το 2020 το pride έλαβε χώρα διαδικτυακά και αφορούσε όλο τον κόσμο, προσθέτοντας ακόμα δύο γραμμές στη σημαία, φυσικά με επίκεντρο και προς τιμήν του κινήματος Black Lives Matter.


Σαν επίλογο αυτού του κειμένου η αρθρογράφος θα ήθελε να υπενθυμίσει, ότι οι σκέψεις αυτές δεν αφορούν κάποια μακρινή πραγματικότητα. Είναι καταστάσεις αληθινές που αφορούν αγαπημένα σας πρόσωπα, ανθρώπους που συναναστρέφεστε καθημερινά και αποτελούν τον κοινωνικό σας περίγυρο. Ας είναι κάθε Ιούνιο και λιγότεροι όσοι χρειάζονται αυτές τις γραμμές και ακόμα περισσότεροι ορατοί όσοι τους αφορούν.



2.png

follow us on Instagram @atheniantimes.gr

"Νέα άποψη σε Αθηναϊκούς καιρούς"
- ΟΙ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΜΑΣ -
Εικόνα1.png
LACREDI LOGO.png
- ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΕΙΤΕ -
  • Black Facebook Icon
  • Instagram
Εικόνα1.png
Εικόνα1.png