• GUEST WRITER

Οι προκλήσεις του αύριο στο πρωτόγνωρο σήμερα

Του Δημήτρη Γούπιου


Η αυγή της νέας δεκαετίας έπιασε την ανθρωπότητα στον ύπνο και πριν καλά καλά χαράξει την έφερε αντιμέτωπη με πρωτόγνωρες για αυτήν καταστάσεις του σήμερα και εξίσου πρωτόγνωρες προκλήσεις του αύριο. Κάθε ένοικος του πλανήτη Γη αιφνιδιάστηκε και επηρεάστηκε, άλλος πολύ (βλ. Ιταλία το 1/3 νεκρών παγκοσμίως) άλλος λιγότερο (βλ. Νορβηγία, Φιλανδία, Ελλάδα). Το θλιβερό είναι ότι το κεφάλαιο αυτό της Ιστορίας δεν έχει κλείσει. Ακόμη γράφεται, και όσο γράφεται ο θρήνος θα αυξάνεται...


teavaro.com

Δεν θα περιγράψω το σήμερα γιατί ο καθένας μας το βιώνει. Κάθε χώρα έχει λάβει τα μέτρα της και θα κριθεί εκ του αποτελέσματος, όπως και κάθε πολίτης ξεχωριστά που έχει αναλάβει την ατομική του ευθύνη. Το ερώτημα που τριβελίζει το μυαλό μου εν μέσω καραντίνας είναι τί έχουμε να αντιμετωπίσουμε την επόμενη μέρα της καταιγίδας, τη μέρα που, όπως τα σαλιγκάρια, θα νιώσουμε ασφαλής από τη βροχή και θα ξεπροβάλλουμε σιγά σιγά, δειλά δειλά. Τις σκέψεις μου αυτές θα προσπαθήσω να παραθέσω παρακάτω.


Ο Όσκαρ Ουάιλντ είχε πει: '' Όταν ήμουν νέος, νόμιζα ότι το χρήμα είναι το πιο σπουδαίο πράγμα στη ζωή. Τώρα που είμαι γέρος, το ξέρω.'' Δυστυχώς ή ευτυχώς σε αυτήν την κυνική δήλωση εμπεριέχεται μία μεγάλη αλήθεια: το χρήμα, η αγορά, η οικονομία ήταν, είναι και θα είναι το κινητήριο γρανάζι της καθημερινότητάς μας. Ο κορωνοϊός έχει πληγώσει την παγκόσμια οικονομία σε σημαντικό βαθμό. Γραμμές παραγωγής αναστέλλουν τη λειτουργία τους, επιχειρήσεις κλείνουν, προϋπολογισμοί και δημοσιονομικοί στόχοι κρατών καθίστανται ανέφικτοι. Η λογική του φόβου μετά την αντάρα φαίνεται ότι θα λειτουργήσει επιβραδυντικά αν όχι ανασταλτικά για την ανάκαμψη της οικονομίας. Στον τομέα αυτό η μεγαλύτερη πρόκληση είναι η διακρατική συνεννόηση και αλληλεγγύη. Είναι μία παγκόσμια κρίση και απαιτεί παγκόσμια λύση. Και αυτό αποτελεί πρόκληση, αν λάβουμε υπόψιν τα όσα συμβαίνουν στους κόλπους της ΕΕ με τα ''κορωνο-όμολογα'' που οι χώρες του Νότου ζητούν για να αντιμετωπίσουν την υγειονομική αυτή κρίση και οι χώρες του Βορρά αρνούνται πεισματικά. Αν και φαίνεται ότι τώρα που και το δικό τους σπίτι καίγεται θα αλλάξουν στάση.


Και αν στο συνολικό μηχανισμό το γρανάζι της οικονομίας έχει κολλήσει, τι να πει κανείς για το γρανάζι της υγείας που σχεδόν λιώνει στην πύρινη λαίλαπα του κορωνοϊού. Εδώ καλό είναι κανείς να μιλάει για τα του οίκου του. Στην Ελλάδα το σύστημα υγείας ήταν πάντοτε επίφοβο. Από την μεταπολίτευση έως και σήμερα ο κόσμος φοβάται να πάθει κάτι γιατί δυσπιστεί για τα δημόσια νοσοκομεία και αυτή η πίστη αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα μελανά σημεία όλων των κυβερνήσεων. Υποστελέχωση, ελλείψεις στον εξοπλισμό και μύρια άλλα προβλήματα καθιστούν το σύστημα υγείας μας ευάλωτο σε υγειονομικές κρίσεις όπως αυτές. Δεν μπορείς να βασίζεσαι συνεχώς στις δωρεές ιδιωτών, στους πρόθυμους εθελοντές, και στην κυριολεκτικά υπεράνρθωπη προσπάθεια του ιατρικού και παραϊατρικού προσωπικού.


Δεν μπορείς, όμως, να κατασκευάσεις και 10.000 κλίνες ΜΕΘ, για να καταντήσουν στο τέλος σαν τα περισσότερα Ολυμπιακά ακίνητα. Η επόμενη μέρα πρέπει να βρει τη χώρα αφενός με έναν ενιαίο διακομματικό σχεδιασμό αναδιάρθρωσης του συστήματος υγείας και με λελογισμένη και στοχευμένη αξιοποίηση των κονδυλίων και αφετέρου με κεχαραγμένα σχέδια διαχείρισης υγειονομικών κρίσεων βασισμένα στην εμπειρία πλέον. Ας μην ξεχνάμε ότι όλα δείχνουν πως ο κορωνοϊός θα επανέλθει μετά το καλοκαίρι και το στοίχημα της κοινής πολιτικής σε αυτό το θέμα πρέπει να κερδηθεί. Είναι do or die!


Ένα ακόμη στοίχημα που πρέπει να κερδίσει η Ελλάδα είναι αυτό της ψηφιακής διακυβέρνησης και της τηλεκπαίδευσης. Χρειάστηκε μια πανδημία για να δοθεί η δυνατότητα σε μαθητές και σπουδαστές να ανακαλύψουν τον κόσμο της εξ αποστάσεως διδασκαλία. Δεν λέω πως τον κατακτήσανε κιόλας, αλλά είναι μια καλή αρχή και για τους διδάσκοντες και για τους διδασκόμενους. Η πρόκληση εδώ κρύβεται στη συνέχεια αυτής της προσπάθειας και μετά το πέρας της κρίσης, ώστε αυτό που θεωρείται δεδομένο και καθημερινότητα ανά τον σύγχρονο κόσμο να γίνει και εδώ, δηλαδή η επικουρική μεν στοχευμένη και καταλυτική δε αξιοποίηση του e-class, των βιντεοσκοπημένων διαλέξεων και λοιπών.


Το ίδιο συμβαίνει και στη διοίκηση που κάποιες λειτουργίες γίνονται πλέον εξ αποστάσεως χαρίζοντας μια κάποια ευελιξία στο σύστημα. Μια δειλή και υπό συνθήκες ανωτέρας βίας προσπάθειας που καλό, ωστόσο, είναι να αποτελέσει το πρώτο λιθαράκι στην προσπάθεια αυτής της χώρας να προλάβει για μια φορά, έστω και τελευταία στιγμή το τρένο της εξέλιξης και των εξελίξεων.


Όλες οι παραπάνω προκλήσεις που άπτονται του σήμερα, αλλά προϋποθέτουν το αύριο δεν είναι ανέφικτες αν καταφέρουμε να αντιμετωπίσουμε την κατά τη γνώμη μου μεγαλύτερη πρόκληση όλων: τον ανθρώπινο νου και την ψυχοσύνθεσή του. Όσο γενικό και χαώδες φαντάζει, άλλο τόσο απλό είναι. Οι τεράστιες απώλειες ανθρώπινων ψυχών, το αίσθημα φόβου, ο παρατεταμένος εγκλεισμός είναι μερικά μονάχα από τα συστατικά ενός εκρηκτικού για την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση μείγματος που απειλεί τις ισορροπίες του κοινωνικού συνόλου. Όλοι μαζί ενωμένοι πρέπει να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας, ώστε πέραν των ανθρώπινων ζωών να έχουμε και τις μικρότερες δυνατές απώλειες ανθρώπινων ψυχών. Μόνο ψυχικά κραταιοί άνθρωποι μπορούν να δώσουν λύσεις στις προκλήσεις του αύριο που ορθώνει το ανάστημά του αμείλικτο στον πόνο και στο θρήνο του χθες.


Όταν το αύριο είναι δυσοίωνο, τα όρια του βρίσκονται στο σήμερα. Όταν το σήμερα είναι ζοφερό, η ελπίδα του βρίσκεται στο αύριο. Για αυτό στην καραντίνα μας ο καθένας ας αναλογιστεί τις προκλήσεις του αύριο και ας δει πώς ο ίδιος μπορεί να συνεισφέρει.


2.png

follow us on Instagram @atheniantimes.gr

"Νέα άποψη σε Αθηναϊκούς καιρούς"
- ΟΙ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΜΑΣ -
Εικόνα1.png
LACREDI LOGO.png
- ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΕΙΤΕ -
  • Black Facebook Icon
  • Instagram
Εικόνα1.png
Εικόνα1.png