• GUEST WRITER

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου: Ποια η σχέση του με την Μουσική; Γιατί αυτή μοιάζει με Κληματίδα;


Image: Jonathan Francisca



Αρχές Απριλίου 1996 έκανα την πρώτη μου κοπάνα από το σχολείο και μάλιστα με τις ευλογίες της οικογένειάς μου. Ο πατέρας μου, με σηκώνει από το κρεβάτι και προς έκπληξή μου, αντί να ακολουθήσουμε τη γνωστή πορεία προς το σχολείο, μπαίνουμε σε ένα βαγόνι του ΗΣΑΠ και κατευθυνόμαστε προς Ομόνοια. Ο λόγος; Εκείνο το πρωί είχε πρωτοκυκλοφορήσει ο εμβληματικός δίσκος «Στου αιώνα την Παράγκα» με βασικούς συντελεστές τον Θάνο Μικρούτσικο - Δημήτρη Μητροπάνο και τραγούδια όπως η “Ρόζα” και το “Πάντα γελαστοί” που έμελλε να μπούνε στα χείλη όλης της Ελλάδας. Ο πατέρας μου ήταν ένας από τους αθεράπευτα ρομαντικούς “δισκόφιλους” όπου συνέρρεαν στο Metropolis, το Music Corner και σε άλλους αείμνηστους μουσικούς ναούς, περιμένοντας στην ουρά για να αγοράσει τον νέο δίσκο του αγαπημένου του καλλιτέχνη. Η μετέπειτα διαδικασία γνωστή…τον άνοιγε με ευλάβεια, μύριζε το ένθετο και μέχρι να φτάσει με τον ηλεκτρικό από το κέντρο στο Νέο Ηράκλειο, είχε διαβάσει όλους τους στίχους και είχε ξεκινήσει ήδη τη διαδικασία αποστήθισης. Η ιεροτελεστία συνεχιζόταν στο σπίτι όπου πρώτα έβγαινε το CD από τη θήκη και έπειτα τα παπούτσια και το μπουφάν.


Ανήκε λοιπόν σε αυτό το είδος ακροατή που δεν κατακερμάτιζε τα τραγούδια ενός δίσκου -σίγουρα ξεχώριζε κάποια κομμάτια- κυρίως όμως το CD αποτελούσε για αυτόν μια αδιαίρετη μουσική οντότητα, ένα αυτόφωτο σύμπαν από νότες και στίχους, όπου το κάθε τραγούδι έδινε πάσα στο επόμενο και αν το passing game ήταν επιτυχημένο, ο δίσκος σκόραρε στη συνείδησή του. Καλά και άγια όλα αυτά, το πρόβλημα ήταν ότι το CD ή η κασέτα (αυτό το κουτί με μάτια που είπε εύστοχα μαθητής μου γεννημένος το 2010) έπαιζαν ασταμάτητα στο σπίτι. Αν τύχαινε δε, να πας οικογενειακές διακοπές με το αμάξι και δε διέθετες κάποιο Walkman με ακουστικά, κινδύνευες να μισήσεις τον έρμο τον Πάριο και ας είχε και φωνάρα.


Όλα όμως άρχισαν να αλλάζουν με τη νέα χιλιετία και τα μουσικά πράγματα εκ πρώτης όψεως έμοιαζαν αποκαρδιωτικά. Οι δισκογραφικές εταιρίες ξεπούλησαν τα CD των καλλιτεχνών στις εφημερίδες, (θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι μπορούσες με ελάχιστα ευρώ να αποκτήσεις όλη την ανθολογία του Χατζιδάκι με την αγορά λίγων εφημερίδων) το προϊόν γρήγορα μαζοποιήθηκε - υποτιμήθηκε και σταδιακά περάσαμε σε ένα νέο είδος μουσικής βιομηχανίας. Το μεσοδιάστημα έμοιαζε αρκετά αμήχανο καθώς οι νότες αναζητούσαν νέους τρόπους αναρρίχησης από τα μπαλκόνια των πολυκατοικιών σαν άλλη κληματίδα *.


Ο “βοηθητικός ορειβατικός εξοπλισμός” σύντομα δόθηκε από το YouTube και άλλες συναφείς ιστοσελίδες δημιουργώντας έτσι ένα νέο είδος ακροατή. Οι δισκογραφικές εταιρίες αντιλήφθηκαν σύντομα ότι η επιτομή της σύγχρονης πραγματικότητας είναι η φοβερή ταχύτητα διάδοσης των πληροφοριών. Έτσι τα νέα τραγούδια κάνουν την εμφάνισή τους πλέον ακόμα και με τη μορφή διαφημίσεων, καθώς περιπλανιέσαι στο διαδίκτυο. Το marketing έχει περάσει σε άλλο επίπεδο. Αγαπάς έναν καλλιτέχνη; Τον ακολουθείς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Τότε θα ακούσεις το νέο άσμα σε ένα σωρό stories του FB και του Ιnsta. Εάν τύχει δε και τον ακολουθούν και οι φίλοι σου, το κομμάτι θα γυρνάει μέρες στο μυαλό σου σχεδόν εμμονικά, μέχρι να σου κολλήσει το επόμενο.


Η εξέλιξη είναι το νέο, αυτό που πηγάζει κάθε φορά από την ανάγκη της εποχής.

Βέβαια αυτό το σύστημα έχει δώσει την ευκαιρία σε πολλούς νέους καλλιτέχνες που παλαιότερα ίσως να έμεναν αποκλεισμένοι από τις δισκογραφικές εταιρίες καθώς δεν είχαν κάποιο μέσον (ή πολύ ταλέντο στη σύνθεση βρε αδερφέ… αγαπημένοι Χατζηφραγκέτα!!!) για να προβάλλουν τη δουλειά τους και μάλιστα πολλοί από αυτούς χωρίς τις πλάτες κάποιου μάνατζερ. Το παράδειγμα του Παντελίδη μας έδειξε ότι αρκεί πλέον να έχεις 20-30 γνωστούς που συμπαθούν τα τραγούδια σου, για να κατακτήσεις την κορυφή της λαϊκής σκηνής. Άρα, με λίγα λόγια, μας λες ότι η μουσική παιδεία πάει κατά διαόλου; Όχι απαραίτητα! Η εξέλιξη της κοινωνίας, των μορφών ζωής, της προσωπικότητάς μας και εν τω προκειμένω της μουσικής δεν μπορεί να τσουβαλιαστεί με λέξεις ταμπέλες όπως “θετική” ή “αρνητική”. Η εξέλιξη είναι το νέο, αυτό που πηγάζει κάθε φορά από την ανάγκη της εποχής. Μετά λοιπόν από μια τρικλοποδιά που έβαλαν οι δισκογραφικές στον εαυτό τους, η μουσική βρήκε τη ρωγμή που αναζητούσε για να σπάσει το φράγμα και να τρυπώσει και πάλι μέσα στα σπίτια μας. Μπορεί η είσοδος να γίνεται πλέον πιο βίαια, σχεδόν ακούσια και σίγουρα με μεγαλύτερη ταχύτητα όμως είναι εδώ!

Τα είδη καλλιτεχνών και ακροατών προφανώς και θα τροποποιούνται στο διηνεκές, εκείνο που θα παραμένει πάντα αναλλοίωτο θα είναι η ασβέστη αγάπη των ανθρώπων να εξωραΐσουν τον παράλογο και ταυτόχρονα μαγικό μας κόσμο και η ύψιστη τέχνη της μουσικής -ως η πιο κατάλληλη- θα βρίσκει τρόπους να μας παίρνει από το χέρι και να αναρριχόμαστε ένα βήμα τη φορά.


Γιώργος Μπενοβίας


Φιλαναγνωσία: το λουλούδι της κληματίδας…


Πόσες άραγε φορές δεν ηχεί η προτροπή γονιών και δασκάλων «διάβασε ένα εξωσχολικό βιβλίο, παιδί μου;». Έτσι, τα εφηβικά χρόνια κυλούν με Λυμπεράκη (κυρίως για εμάς τα κορίτσια), Καζαντζάκη, Ζέη και τόσους άλλους που αδικώ σίγουρα! Μεγαλώνοντας, η επιλογή φαίνεται πιο προσωπική: Καμύ (πραγματική αποκάλυψη για εμένα…), Καστοριάδης, Σοπενάουερ… Η ενασχόληση βέβαια με ένα βιβλίο, με τις σελίδες του να σε μαγεύουν αλλά και να σε τσακίζουν (έχουμε κι υπαρξιακά μεγαλώνοντας), αποτελώντας ένα επίπονο ταξίδι , έχει νόημα ή το «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι» τελικά είναι προτιμότερη λύση;


Η απάντηση φυσικά είναι αυτονόητη… Η Καβαφική Ιθάκη έρχεται να φέρει την ισορροπία στην εντροπία της σκέψης μου. Ένα ταξίδι είναι η γνώση κι αυτή μπορεί να επιτευχθεί και μέσα από τον κόσμο του βιβλίου. Δεν θα μπορούσα να μην πω πως ένα παράθυρο στη γνώση αποτελεί κάθε λέξη που, όταν μετατρέπεται σε πρόταση, αντικατοπτρίζει εικόνες. Η φαντασία οξύνεται, ο νους πλαταίνει για να δεχτεί ο αναγνώστης ένα ποτάμι σκέψεων του συγγραφέα και τελικά να υπάρξει ταύτιση ή και γιατί όχι απόρριψη.


Έτσι, με το βιβλίο ανά χείρας και τη σκέψη σε εγρήγορση, η μονοτονία της καθημερινότητας γίνεται ανεκτή ή ακόμα καλύτερα πυροδοτείται η διάθεση αλλαγής της. Επανάσταση με βιβλία! Ονειροπολώ ε; Συγχωρέστε με γι’ αυτό, υπάρχουν και ρομαντικές ψυχές, μην τις αμαυρώνετε, αφήστε τες να ανθίσουν.


Συντροφιά είναι το βιβλίο και σταθερός συνοδοιπόρος ζωής (άνθρωποι έρχονται, κάποιοι μένουν, κάποιοι όχι..) αντίδοτο στη σύγχρονη απομόνωση ή μια σιωπηλή συντροφιά των μοναχικών ηρώων της ζωής. Για όλους αυτούς αποτελεί μια χαραμάδα ελπίδας κι ευτυχίας, τέρψης κι αυτοπραγμάτωσης. Μια μορφή ψυχοθεραπείας ίσως; (ψυχολόγοι συγχωρέστε με κι εσείς).


Πάντως κοινωνίες που οι πολίτες τις διαβάζουν σε τρένα, στα πάρκα, στο σπίτι τους, χαίρουν ενός υψηλού πνευματικού πολιτισμού. Το «φαίνεσθαι» υποχωρεί στο «είναι», σπουδαία νίκη των σύγχρονων παγκοσμιοποιημένων κοινωνιών!


Κι όταν χτίζεις με ισχυρά ερείσματα το «είναι» σου δεν μπορείς παρά να διαπνέεσαι από υψηλές αξίες, ιδανικά, εξευγενισμός (πόσο ωραία λέξη στη βαρβαρότητα των εποχών) ψυχής.

Άνθρωποι ανακουφισμένοι από πάθη και στερεοτυπικές αντιλήψεις, είναι εμφανώς πιο έτοιμοι ν’ αγκαλιάσουν τον συνάνθρωπο, να σκύψουν πάνω στα προβλήματα, να σμιλεύσουν τις δυσκολίες, να προσπαθήσουν γενικά ν’ αγγίξουν κάτι άπιαστο, ένα ιδανικό…


Το «φαίνεσθαι» υποχωρεί στο «είναι», σπουδαία νίκη των σύγχρονων παγκοσμιοποιημένων κοινωνιών

Όλα τα παραπάνω δεν είναι μόνο σκέψεις ενός αιθεροβάμονος ανθρώπου, αλλά ενός ανθρώπου που είδε τη ζωή του να αλλάζει μέσα από την ανάγνωση βιβλίων και τη δική του κληματίδα να ανθίζει και να αναρριχάται σε καθάριους ουρανούς…


Ζέτα Κακούρη


Υ.Γ. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κύριο Μπενοβία δάσκαλο της κόρης μου που δέχτηκε σε περίοδο εγκλεισμού να συμπράξει για την ευόδωση του άρθρου, έστω και σε απόσταση.



geoponiko-kentro.gr


*Κληματίδα: Πολλοί γεωπόνοι κατατάσσουν την κληματίδα στην κορυφή των αναρριχώμενων φυτών καθώς έχει την ικανότητα να καλύπτει γρήγορα τους φράχτες των σπιτιών, ενώ το άνθος που βγάζει ανά τακτά χρονικά διαστήματα είναι απαράμιλλης ομορφιάς. Μάλιστα οι ορειβατικές της δεξιότητες είναι τόσο μεγάλες που μπορεί να σκαρφαλώσει ακόμα και σε έναν γυμνό τοίχο. Εδώ λοιπόν έρχεται η συνειρμική συσχέτιση με τη μουσική και το βιβλίο.



2.png

follow us on Instagram @atheniantimes.gr

"Νέα άποψη σε Αθηναϊκούς καιρούς"
- ΟΙ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΜΑΣ -
Εικόνα1.png
LACREDI LOGO.png
- ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΕΙΤΕ -
  • Black Facebook Icon
  • Instagram
Εικόνα1.png
Εικόνα1.png