• zetakakouri

Καραντίνα : Υπάρχουν αφανείς ήρωες ;




Στο ερώτημα αυτό ίσως περισσότερο εγωκενρικά θα μπορούσε ο καθένας - και γιατί όχι εξάλλου - να θεωρήσει τον εαυτό του έναν ήρωα. Όμως οι μεγαλύτεροι έχουμε και κάποιον τρόπο να το εκφράσουμε όπως μπορούμε (γράφοντας, μιλώντας ο ένας με τον άλλο, γκρινιάζοντας…). Σκέφτομαι όμως τα παιδιά , αυτά τα αθώα τερατάκια, που με ενέργεια - ασύλληπτη για εμάς ίσως- περιορίστηκαν σε έναν συγκεκριμένο χώρο. Χωρίς επαφή με τους συνομιλήκους τους, τη δυνατότητα να εκτονωθούν σε κάποιο πάρκο, γήπεδο (πόσες βόλτες να τα πας πια;). Η κατάσταση δυσκολεύει .


Διάφορες σκέψεις αναδύονται στο μυαλό μου και αμφιθυμικά συναισθήματα δημιουργούνται. Η πίεση που βιώνουν έγινε εκρηκτικότητα κι εριστικότητα και σιγά - σιγά μετράπηκε σε αποχαύνωση με τα ηλεκτρονικά μέσα να έχουν γίνει αυτές τις ημέρες όχι "η προέκταση του χεριού τους" αλλά του “είναι” τους… Τρομάζω και στη σκέψη… Όμως, πώς θα μπορούσε όλη αυτή η κατάσταση να αποτελέσει εφαλτήριο για αλλαγή στάσης ζωής αυτών των μικρών παιδιών; Πως θα μπορούσαν να κατανοήσουν σε βάθος, ότι τελικά το δεδομένο δεν υπάρχει; Μήπως είναι πολύ μικρά για να αντιμετωπίσουν κάτι τέτοιο; Μήπως εμείς οι μεγαλύτεροι ανέτοιμοι τελικά;


Μάλλον στο τελευταίο ερώτημα ήρθαν έρευνες να ρίξουν φως. Καλπάζει στην καραντίνα η ενδοοικογενειακή βία. Άνθρωποι αποξενωμένοι με τους ασθματικούς ρυθμούς ζωής να τους “ρουφούν” και την τελευταία τους ανάσα, βρέθηκαν στον ίδιο χώρο (χωρίς επιλογή) κι έπρεπε να “ξαναγνωρίσουν” συντρόφους και παιδιά. Αν προστεθεί και η αβεβαιότητα για το αύριο καθιστά την οικογενειακή θαλπωρή "εφιάλτη" και δεν πρόκειται για κάποια ταινία αλλά για τη ζωή που ζεις ή που δεν έζησες τελικά! Οι ειδικοί είναι σαφώς καταλληλότεροι να μιλήσουν για αίτια που υπήρχαν κι εμφανίστηκαν στην κρίση και μπλα, μπλα, μπλα…Το θέμα είναι ότι τα παιδιά θεώρησαν, ότι θα εχουν χρόνο με τους γονείς τους κι οι τελευταίοι (όχι όλοι ευτυχως!!) δεν μπόρεσαν να αντέξουν τις επιλογές τους και κυρίως τους εαυτούς τους…


Ναι λοιπόν, τα παιδιά είναι ήρωες που εγκλωβίστηκαν, που αντί να είναι στο σχολείο τους με τους συμμαθητές τους , στα πάρκα να κλωτσούν μπάλες , να συνεχίζουν την καθημερινότητά τους, καθηλώθηκαν στο σπίτι τους κι αντίκρυσαν την ελληνική οικογένεια (για μια ακόμα φορα), τη δική τους οικογένεια να αποδομείται κι οι φωνές κι οι τσακωμοί να αντικαθιστούν τις αγκαλίες και τα φιλιά, τα παιχνίδια και τα πειράγματα…


Όμως, ας μην ξεχνάμε πως "έχε τον νου σου στο παιδί γιατί, αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα…" Αυτό, τουλάχιστον αυτό, ας μην το ξεχνάμε!!


2.png

follow us on Instagram @atheniantimes.gr

"Νέα άποψη σε Αθηναϊκούς καιρούς"
- ΟΙ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΜΑΣ -
Εικόνα1.png
LACREDI LOGO.png
- ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΕΙΤΕ -
  • Black Facebook Icon
  • Instagram
Εικόνα1.png
Εικόνα1.png