• Μιχάλης Καλδής

57 χρόνια από την γέννηση του Διαβόλου

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο ballin.eponymousview.gr

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και σήμερα, ξημέρωσε η 17η μέρα του Φλεβάρη. Θα μου πείτε, οκέυ, άλλη μια μέρα που ξημέρωσε, άλλη μια μέρα που ήρθε, άλλη μια μέρα που θα περάσει. Τι την κάνει όμως τόσο σημαντική, που αξίζει να γραφεί ένα άρθρο για αυτήν; Σήμερα λοιπόν, κυρίες και κύριοι, η μάλλον σαν σήμερα πριν από 57 ολόκληρα χρόνια, γεννήθηκε στο Brooklyn της Νέας Υόρκης, ο καλύτερος παίκτης που άγγιξε ποτέ την μπάλα, με την οποία παίζεται το μπάσκετ, ο Michael Jordan. Σκέφτηκα λοιπόν, ότι έπρεπε να γράψω κάτι για τον κορυφαίο καλαθοσφαιριστή όλων των εποχών. Και το σκέφτηκα πολύ. Τι να γράψω όμως; Τι να γράψω που δεν θα φανεί ως ήδη ειπωμένο, ως επανάληψη και κατά συνέπεια, ως κάτι κουραστικό;

Και τότε το βρήκα. Ναι, ο Michael Jordan ήταν ο μεγαλύτερος παίκτης που πάτησε ποτέ σε γήπεδο του μπάσκετ, ναι ήταν η πιο θετική φιγούρα που αυτά τα γήπεδα είδαν ποτέ, όμως ταυτόχρονα ήταν και κάτι άλλο: Ήταν ο πιο σκληρός, ο πιο ψυχρός και ο πιο άκαρδος εκτελεστής που έβγαλε ποτέ το άθλημα. Ναι, ήταν ο προσηνής εκείνος παίκτης με την γλώσσα έξω, που έκανε τα πάντα για να κερδίσει, αυτός του οποίου τα σουτ έκριναν σειρές και τελικούς, βραβεία και δαχτυλίδια. Ταυτόχρονα όμως, ήταν ο μεγαλύτερος δαίμονας που έχει γνωρίσει το ΝΒΑ σε όλα τα χρόνια της ύπαρξης του. Ο παίκτης που δεν θα πάρει την μπάλα όταν καίει γιατί πρέπει, αλλά γιατί το θέλει. Ο παίκτης αυτός, που αναλαμβάνει στα δύσκολα, γιατί τα δύσκολα είναι ο μόνος τρόπος που έμαθε. Ο παίκτης που δεν κερδίζει μόνο γιατί θέλει, αλλά και γιατί πρέπει να κερδίσει. Αυτός ήταν ο Jordan. Κάποιος που έμαθε να κάνει τα «θέλω» του, «πρέπει», όχι μόνο για τον ίδιο, αλλά και για έναν ολόκληρο οργανισμό πίσω του. Κάποιος που όχι απλά ισοπέδωσε ολόκληρο το θεμέλιο λειτουργίας του κορυφαίου πρωταθλήματος στον κόσμο, αλλά έθεσε και νέα κριτήρια για την επιτυχία σε αυτό.


Πλέον, το πρωτάθλημα δεν είναι αρκετό για την αθανασία, από αυτά έχουν πολλοί. Ούτε και τα βραβεία MVP είναι αρκετά, αφού δεν συνδυάζονται απαραίτητα με πρωταθλήματα και νίκες. Δεν είναι καν ο συνδυασμός αυτών των δύο η επιτυχία πλέον, καθώς όταν παίρνεις το πρωτάθλημα, είσαι συνήθως –και το τονίζω, συνήθως- ο καλύτερος. Όχι, πλέον δεν φτάνουν όλα αυτά.


Πλέον, επιτυχημένος είσαι μόνο όταν εμφανιστείς στην σκηνή και πρωταγωνιστήσεις σε αυτήν για μια δεκαετία. Όταν τα σαρώσεις όλα, γιατί κερδίζεις τους άλλους όντας μόνος σου. Όταν κερδίζεις ξανά και ξανά, γιατί κανείς δεν μπορεί να σε σταματήσει. Όταν οι αντίπαλοι χάνουν τα παιχνίδια απλά και μόνο γιατί ξέρουν ότι παίζουν εναντίον σου. Όταν το επίπεδο κυριαρχίας σου στο πρωτάθλημα είναι τέτοιο, που η απουσία σου από αυτό το κάνει εύκολο για τους υπόλοιπους. Όταν δημιουργείς Contenders απλά και μόνο γιατί είσαι εσύ σε αυτούς, χωρίς ο κόσμος να έχει απαίτηση για άλλους. Όταν η ομάδα σου, χωρίς εσένα δεν υπάρχει στον μπασκετικό χάρτη, αναγκασμένη σε μια πορεία στην ανυπαρξία και την αφάνεια, νοσταλγώντας τις δόξες του παρελθόντος. Πόσους τέτοιους σκέφτεστε μετά τον Jordan; Τον Kobe, τον LeBron, βασικά αυτούς.

Αυτή είναι και η επιτυχία του Michael. Δεν θα μπω στον κόπο να ασχοληθώ με τα στατιστικά, τα έχουν αναλύσει και επιδείξει άλλοι πολύ πριν από μένα. Θέλω μόνο να σταθώ, στο γεγονός ότι ο Jordan βρίσκεται στις πρώτες 5 θέσεις σε σχεδόν κάθε κατηγορία, ενώ ταυτόχρονα είναι όντως ο μόνος που κατάφερε να μεταφράσει σε ομαδική επιτυχία όλες τις ατομικά τέλειες χρονιές του. Η μεγαλύτερη όμως απόδειξη του ότι είναι κορυφαίος, δεν είναι άλλη από τα άτομα που κυνηγούν τον ίδιο τίτλο. Τι καλύτερο για να αποδείξεις ότι είσαι ο κορυφαίος, όταν όλοι όσοι θέλουν να το πετύχουν αυτό σε μιμούνται; Τόσο ο Bryant, όσο και ο James, έφτασαν την μίμηση του Jordan στο απίστευτο, κατάφεραν να αγγίξουν το τέλειο και να γραπωθούν από κει. Προσπάθησαν, με τις κινήσεις τους, τον τρόπο που έπαιξαν και παίζουν το άθλημα, τη συμπεριφορά τους σε αυτό, ακόμα και με τις επιλογές φανέλας να πιάσουν τον Michael.


Δεν υπάρχει υψηλότερη μορφή κολακείας από την μίμηση, είπε κάποτε ο άγγλος ιερέας Caleb Colton. Ακριβώς αυτό συνέβη και στην περίπτωση του Jordan. Δεν έμεινε απλά ως ο ήρωας μιας εποχής του μπάσκετ, αναδιαμόρφωσε ολόκληρη την κοσμοθεωρία του, τον τρόπο παιχνιδιού του. Άλλαξε τον τρόπο παιχνιδιού και την μορφή της επιτυχίας στο μπάσκετ τόσο ριζικά, που είναι αδιανόητο πλέον να υπάρξει κάτι αντίστοιχο, τουλάχιστον στο παρόν και το κοντινό μέλλον, χωρίς βέβαια αυτό να αποκλείεται, τώρα ή σε 20 χρόνια από τώρα. Άλλωστε, οι θρύλοι και τα ρεκόρ βρίσκονται εκεί για να καταρρίπτονται.

Χρόνια πολλά λοιπόν σήμερα, στον άνθρωπο που μας έδειξε, ότι αν στον κόσμο κουμάντο κάνει ο Θεός, στο μπάσκετ κάνει ο διάβολος και αυτός φέρει το όνομα Michael. Χρόνια πολλά στον παίκτη εκείνο που προσδιόρισε το τέλειο και το έκανε ανθρώπινο, τον παίκτη εκείνο που ανάγκασε ομάδες να δημιουργήσουν κανόνες με τo όνομα του. Πολύ απλά, Χρόνια πολλά στον καλύτερο παίκτη όλων των εποχών, Michael Jordan!



Πηγές

CNN.com

NBA.com

Wikipedia.com

Thesource.com

Bleacherreport.com

solecollector.com

2.png

follow us on Instagram @atheniantimes.gr

"Νέα άποψη σε Αθηναϊκούς καιρούς"
- ΟΙ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΜΑΣ -
Εικόνα1.png
LACREDI LOGO.png
- ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΕΙΤΕ -
  • Black Facebook Icon
  • Instagram
Εικόνα1.png
Εικόνα1.png